Niet te spreken over ‘dipjes’…

6 Sep

Wat zijn 4 vrije dagen toch heerlijk, en wat had ik ze toch nodig, en wat had ik ze ook verdiend… als ik het zelf zo mag zeggen!

Ik realiseerde me van de week dat de afgelopen 6 maanden eigenlijk een grote achtbaan rit is geweest. Ik herinner me nog die dagen, nog niet zo lang geleden, dat ik in de Nederlandse vrieskou over de Neude schokte met mijn koffertje bungelend achter me aan, naar Tanzania, terug naar Nederland, hup naar Geneve voor een vergadering, weer terug naar Nederland en via Spanje weer terug naar Tanzania, en dat een paar keer achtereenvolgend. De verhuizing, en alles daar om heen, en onze megasuccesvolle veiling (om mezelf maar weer een klop op de schouder te geven), en dan de inburgering hier, mijn gevechten met mijn vriend Pepe, nieuwe baan, nieuwe mensen, zelfs het eetpatroon is anders! Tja, da’s best een boel in een paar maanden tijd. Vorige week was ik weer even 4 dagen terug in Nederland, en begrijp me niet verkeerd: het was een superweekend. Met de hele familie in een kampeerboederij, veel lol en veel wijntjes met de tantes. Maar, terug naar Spanje kwam de vermoeidheid me tegemoet.  Het was nogal regenachtig in Nederland en voor mij, met mijn oververhitte Spaanse temperament (ahum!), was het nogal koud. Nu weet ik wat ze bedoelen als je tot op het bot verkleund bent. Dat klinkt behoorlijk onaardig, vind ik ook, maar het was echt zo. Ik werd gewoon niet meer warm. Had ik maar een lekkere dikke jas mee moeten nemen, zou je zo zeggen. Dat wilde ik wel, maar ja…die lag nog bij paps en mams thuis en daar was ik niet meer langsgekomen. Anyways, de afgelopen paar dagen ben ik weer een beetje hersteld. Maar… toch nog niet helemaal. Ik hoor het je denken: ‘’Wat heeft ze dan?’’ Het komt er eigenlijk op neer… dat ik nog geen rust heb in mijn kont!!! Ja, dat klinkt grappig, he? Vic noemt mijn gesteldheid het verschijnsel van ‘de peper in mijn reet’. En dat gaan ‘ie zo achter me staan, en dan bungelt ‘ie wat met z’n hand achter mijn kont, en dan zegt ‘ie zo iets in de trant van (in het Nederlands): ‘’ Peper, peper, ga er uit, peper, ga eruit!’’ Ja, eerlijk waar! Kun je het je voorstellen? Dat moet er toch grappig uitzien, lijkt me. Maar, wat is het dan? Nou, het komt er op neer dat ik alles tegelijk wil, en….wel nu! Tuurlijk. Ik weet ook wel dat dat niet kan, en dat ik mezelf een beetje rust moet gunnen, en het mezelf onnodig moeilijk maak, enzo. Maar, weet je wel niet hoe moeilijk dat is? Dat zijn allemaal hele goede adviezen, maar op de een of andere manier komt het nog niet echt bij me aan. Mijn lontje is gewoon niet zo lang meer. Eigenlijk wil ik nu alles hier, in ons nieuwe leven, helemaal op orde hebben, tip-top perfecto. Alles voor de bakker zeg maar. Van… auto voor de deur, tot kapper om de hoek, ja…ik wil zelfs een zeikbuurvrouw, alles wat maar een beetje regelmaat en duidelijkheid biedt. Maar, dat heb ik dus niet en het geeft me een hoop onrust en een zeker gevoel van ontevredenheid. Nee, dat laatste neem ik terug. Het geeft meer een gevoel van onvolledigheid, dat lijkt er meer op. Ik denk dat het er eigenlijk op neer komt dat ik mijn routine nog moet vinden. En, ook al kan dat voor m’n gevoel pas als de huisarts is geregeld, en als ik zelfstandig kan werken, en als ik weet bij welke buurtsuper ik kokosnootmelk kan kopen, dan moet ik het in de tussentijd maar met wat minder zekerheid doen. Wat denken jullie? Eigenlijk is het gek he, emigreren is een groot avontuur, en menigeen zou het graag eens willen meemaken, tenminste als ik de Viva of de Flair mag geloven dan. Je zou juist moeten genieten van al die nieuwigheden, je weg vinden in je nieuwe leven, nieuwe kansen, et cetera, et cetera. Ik wil er juist zo snel mogelijk doorheen, en het gevoel hebben dat ik hier al 3 jaar woon. Misschien moet ik mezelf maar voorhouden dat ik meer van de charme van ‘het avontuurlijke’ moet genieten, en vooral de zorgen en frustraties maar op de koop toe neem. Ik heb het alleen al zo vaak gedaan… dit hele process. Tja, misschien ben ik een verzadigde emigrant, ofzo???

Nou ja, goed, genoeg geklaagd. Om er toch nog een positieve draai aan te geven (zo solidair ben ik dan wel naar mijn lezers toe!), mijn zoektocht des levends laat me wel weer een hoop pracht en praal van Barcelona zien. Zo stuitte ik een paar weken geleden eens op de website van Atrapalo, soort van-vakantieveilingen.com–achtig iets. Dus, ik dacht, doe eens gek, boek gewoon wat. Ik zal er maar niet te veel op in gaan, maar gerelateerd aan bovenstaande gesteldheid lijdde ik ook nog aan iets anders, namelijk aan het ‘te-veel-keuze-fenomeen’, wat ik altijd maar uitleg als:  je staat in een super leuke winkel, en alle kleding die er hangt is leuk, en daardoor kun je geen keuze maken, en daarom loop je uiteindelijk met een lege tas naar huis. Ken je dat? Nou, dat had ik dus ook hier in Barcelona, maar..dan niet zo zeer met kleding, natuurlijk. Maar inmiddels heb ik dat overwonnen. Er is hier gewoon te veel te zien, en te veel te doen, en te veel te ondernemen. Dus, ik dacht bij mezelf: laten we gewoon maar bij het begin beginnen, en gewoon maar eens wat boeken of plannen, en dan zien we wel. Nou, en of ik het gezien heb! Ik had dus via die website Atrapalo twee keer wat geboekt. Het eerste was een gospol choir concert. Huh? Leuk, zou je zou denken, da’s weer eens iets anders (hehe!). Nou, het was echt fan-tas-tisch! In Palau de Musica notabene! Wist ik veel wat of waar dat was, maar dit prachtige gebouw is nu direct in mijn ranglijst-van-meest-favorite-spots-van-Barcelona met stip naar de 3e plek gestegen (by the way, voor plek 1 en 2 heb ik nog geen gegadigden, dat kan altijd later nog, zie mijn goede voornemens van hierboven).

Het tweede uitje was een verjaardagskadootje voor Vic (hij wordt 37 op 6 sept, je hebt er toch wel aan gedacht he!). Anyways, dat verjaardagskadootje liep een beetje mis, maar kwam door Vic’s daadkrachtige optreden toen toch weer goed. Eind goed, al goed, gelukkig maar! Wat was nou het geval? Ik had namelijk bedacht een nacht-wandeltocht te doen door de stad met een gids die ging vertellen over allerlei mythes en legendes van Barcelona.  In mijn romantische trant van…wij gaan hier historia (geschienenis) maken, moeten we ook wel wat historia van de stad kennen. Superspooky dus, in het holst van de nacht door de kleine, smalle straatjes van het centrum, pikkie donker, eenzaam en alleen (maar met gids!) zonder dat er iemand op de straat was. Nou, dat alles was ook precies zo als gepland, en een volledig succes dankzij Atrapalo. Maar, voor de wandeltocht wilde ik Vic dus verassen met een taartje, een liedje, een stom petje op z’n kop, slingers om z’n nek, en een kaarsje op een centrale plek in Barcelona. Vlak bij plaza Catalyna staat dus een of andere fuente (zo’n drinkwaterspuit ding, kan even niet op het nederlandse woord komen – erg he – , ohhhh, jawel….FONTEIN!). Nou, okay, er is daar dus zo’n fontein en als je daar van drinkt dan ben je voor eeuwig gelukkig, en als FC Barcelona wint, dan is dat dus de place to be. Leek me dus wel een mooie plek om elkaar te ontmoeten als we historia gingen schrijven. Dus, ik had alles uitgestald, al vond ik de buurt wel wat merkwaardig en voelde er me niet echt op mijn gemak. Maar…geen Vic. Wat blijkt? Sta ik gewoon op de verkeerde plek, midden tussen de zwervers en junkies! Dus, toen Vic me eindelijk had gevonden, wilde ‘ie zo snel mogelijk weer weg. Daar ging mijn oh-zo-goed-voorbereide verassing, en we bleven ook mooi met al die zooi zitten. Ik teleurgesteld, en Vic die zich afvraagt wat ik daar in vredesnaam met mijn picknick kleed tussen de junkies doe. Kwamen we bijna nog te laat ook voor onze heldhaftige wandeling ook. Dus toen heeft Vic me maar in een taxi geduwd, en hebben we alle troep (de taart, champagne, het 3 en 7 kaarsje, kleed, en alle toeters en bellen) maar thuis gedumpt, en zijn toen maar weer in de taxi gesprongen.  Net op tijd. Kwam overigens tijdens de wandeling wel bij de echte fuente, was het toch nog een beetje romantisch…eind goed, al goed, zei ik toch! 😉

Okay okay, toch nog een puntje. Mag het? We hebben weer een issue. Deze keer niet met de mobiele telefonie, maar met internet providers. Jaaaaa, het kan echt! We zijn op zoek naar een nieuwe, dat zegt al genoeg he!? Misschien kan het broertje van Pepe-phone, Voda-fone, ons hulp bieden? Maareh, als jullie je dus afvragen waarom je niets meer van me hoort, dat komt dus omdat we momenteel erg onbetrouwbare internet hebben. Sterker nog, ze doet het vaker niet dan wel. Oja, en als je je dan ook nog afvraagt waarom ik soms niet zo enthousiast bent als mensen langs willen komen, dat komt dus omdat ik m’n draai nog niet zo goed heb gevonden. Dat onderbreekt namelijk in mijn ogen mijn oh-zo-gewilde routinedrang, terwijl ik het eigenlijk super leuk vindt als mensen langs komen. Nou ja, en dan komen er weer allerlei schuldgevoelens om de hoek kijken…pfff, wat een complexiteit, wat een complexiteit. Was ik maar een man, lekker lomp, en die denken niet zo veel na…. 

Dikke zoenen!

Ellen

PS: het is nu een dag later, en ik verstuur mijn bericht vanuit de bieb (ben ik net lid geworden, vanwege onze internet issue!). Tjee, ik lijk wel een supersized emotioneel wrak als ik dit zo terug lees. Gelukkig is er altijd weer een nieuwe dag met nieuwe kansen, en vandaag lijkt het allemaal opeens een stuk minder ‘beladen’. Vanmorgen ging ik naar de kapper, en op de terugweg liep ik ineens langs een Chineese toko, die coconut melk verkoopt! Zo zie je maar. Anyways, ik vind dat ik ook wel eens mijn dieptepunten mag delen, het is niet altijd zonneschijn! Ook hier regent het weleens, en als ik de weerman mag geloven zijn September en Oktober de regenmaanden! To be continued dus…

Advertisements

5 Responses to “Niet te spreken over ‘dipjes’…”

  1. rinske September 6, 2011 at 11:05 am #

    Palau de Musica is geweldig! En lekker genieten van de verrassingen die je nog dagelijks tegenkomt :)en af en toe gewoon even flink balen! Ik weet nog dat je dat tegen mij zei toen ik in Guate zat, gewoon even flink janken, dat helpt. Het wordt beter… het is al fantastisch!
    Ik ga eens even kijken voor tickets, tot mails, besito!

  2. Maddy September 6, 2011 at 12:30 pm #

    Jeetje, wat schrijf jij leuke stukjes Ellen!!! Echt heel leuk om te lezen en natuurlijk de foto’s te zien. Enne…. gefeliciteerd met Vic 🙂

  3. Rosa September 6, 2011 at 2:37 pm #

    Dear Ellen, just read your post… and my thoughts are with you. And you know, even if you were still living in Holland, less sunny days would probably also be there every now and then… So hang on, it’ll be better soon. And try to enjoy a nice book in the couch every now and then, you’ll have your entire life to discover beautiful Barcelona 🙂
    A tight hug to you and Happy Birthday to Victor!

  4. monique September 7, 2011 at 11:48 am #

    Hoi ellen, allereerst nog gefeliciteerd met de verjaardag van Vic!

    Begrijp je frustraties heel goed, soms gaat het je gewoon niet snel genoeg of kan het niet allemaal tegelijk. Ik vind dan rust in de kerk(na een gesprek met ki natuurlijk;). Heb je al een kerk ontdekt waar je je thuis voelt?

    Hier regent het de hele tijd, dus geniet in ieder geval van de zon!

    Groetjes, Monique

  5. Veer September 7, 2011 at 7:59 pm #

    Lieve Ellen,

    Ik kan me voorstellen dat het ozo vertrouwde nederland je nu een beetje parten speelt, maar ga idd maar is nederlandse dingen opzoeken zoals pindakaas, hagelslag en chocoladepasta.
    Ga lekker uitgebreid koken en zet hard de muziek aan, aangezien je toch geen buren hebt kunnen ze ook niet klagen over overlast.
    Ik zal je wel een paar keer skypen, misschien dat je dat leuk vindt, want een familie lid zien en even ermee praten kan ook opluchten.

    Lieve nicht het komt allemaal goed, maar geef idd jezelf de tijd om te wennen want dit zal voor langere tijd je thuis worden. (is wel de bedoeling)

    Als jullie je plekje hebben gevonden lijkt het me super om een paar dagen langs te komen.

    Na regen komt zonneschijn.

    Dikke kus je nichtje,

    Veer

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: