Image

Met een klein beetje creativiteit: Hollands snoepje!

15 Apr

20120415-170831.jpg

Spanje in staking!

31 Mar

Hola!

Ik heb dus net een nieuwe App op mijn mobieltje gedownload (op die fancy iPhone, ja!). Wel te verstaan de WordPress App. Jawel, de App van de website waar je nu vriendelijk op aan het rond surfen bent. En die App laat mij weer allemaal hele leuke nieuwe insights zien. Zo leer ik in ene dat er waarempel veel mensen zijn die mijn verhaaltjes toch best heel leuk vinden. Tenminste, ze plegen een bezoekje aan mijn posts, of ze het leuk vinden is natuurlijk een tweede….  Stieken even wat hard facts delen? Jawel, van 22 – 27 maart (in slechts 5 dagen, goed gezien!5), waren er maar liefst 18 bezoekers. Ik ben beroemd, yeaaah! Ok, in mijn dromen dan….

Nou ja. Nu echt nieuws: Morgen is er in Spanje een nationale strike, iedereen is in staking. De wegen worden gebaggitaliseerd, de deuren van kantoren geblokkeerd, en iedereen zal met een vlaggetje de straat op gaan. Als ik het mag geloven… Ik zou eigenlijk zwaar misbruik van de situatie moeten maken, en ook gewoon pertinent moeten weigeren, maar dat gaat me net iets te ver. Eigenlijk vind ik dat iedereen moet inleveren. Spanje is ziek, dus we lopen allemaal een beetje met snotterbellen rond. Iedereen moet iets opgeven, toch? En, mijns inziens als eerste het bureaucratische gezag. Pfff, dat kan echt met duizenden mensen minder! Misschien moeten we daar iets over roepen…weg met alle ingewikkelde procedures, lang leve de simplicity! Ik ben dus bezig met het aanvragen van een ‘certificado digital’, zoiets als een Digi ID. Nu we allemaal in Nederland bezig zijn met onze belastingaangifte, weten we precies waar we het over hebben, toch? Anyways, de ‘certificado digital’ is net zoiets, maar dan nog een tikkie ingewikkelder.  Morgen ga ik eens langs bij het kantoor. Kijken of er iemand aanwezig is die me kan helpen met de aanvraagprocedure, want voor mij is het nog niet helemaal  cristal clear. Maar ja, met de strike staan zij natuurlijk voorop om een dagje afwezig te zijn.

Zzzzz, toen sliep ik dus…

Volgende ochtend:

Het is nog rustig op straat. Ik heb vanmorgen toch een poging gewaagd voor mijn certificado….en ze waren er gewoon, en het was super rustig. Shame on me! Ik heb weer te vroeg geoordeeld. De hele boel op mijn laptop geinstalleerd, en waarempel, ik -technisch wonder- heb de hele boel  aan de praat gekregen. Dat was nog niet zo’n makkelijke klus met al die security settings, enzo. Maar goed, waarom heb ik dat certificado zo hard nodig? Nou. Dat zal ik eens even uitleggen. Ik kan daarmee weer een ander document opvragen (een uitreksel van mijn werkverleden in Spanje). Waar heb je dat nu voor nodig El? Ik hoor het je denken. Nou, dat komt dus zo. Ik ben bezig met een procedure om mijn oude werkgever (Airproducts) aan te klagen. Ja, het klinkt misschien wel stoer, maar ik heb zitten huilen bij de advocaat, dus het was helemaal niet zo stoer hoor. Ik heb dus een mannetje gevonden die dat bedrijf voor andere collega’s al eerder heeft aangeklaagd. Ze zijn me nog salaris verschuldigd, en doen heel moelijk over de uitbetaling ervan. Er zit daar een payroll manager die de boel gewoon aan het flessen is, echt een verschrikkelijke vent. En ikzelf, en mijn oude manager, worden er de dupe van. En, dan moet je net mij hebben. Onrecht… daar kan ik niet mee om gaan. Als iets niet ‘eerlijk’ is, dan ga ik over de streep, dan beginnen mijn knokkeltjes wit te worden, en dan vecht ik net zo hard door totdat het weer allemaal recht gezet is. Maar ik vond het best wel ingrijpend: is toch heel wat om je oude baas voor het recht te dagen? Ben ik een emotioneel trutje? Vic ging mee, en die 2 mannen beginnen te kletsen over voetbal en de 7-0 overwinning van Barca. Ik werd wat stilletjes. Zegt ‘ie opeens…jij houdt zeker niet zo van voetbal. Bheeeeee, toen kwamen de tranen, een vloedgolf, daar in het kantoor van meneer de advocaat! En, weet je wat meneer de advocaat toen zei: ‘Denk je dat ze om jou ook maar een traan laten?’ Tjakka, die kwam effies hard aan! Ok, doorgaan met de klus dus. En, vandaag ben ik weer een stap verder, want ik heb er weer een document bij. To be continued dus.

Vandaag werken we dus vanuit thuis. Of je bent aan het staken en raampies aan het inslaan, of je bent gewoon een brave Spaanse burger die thuis wat aanploetert. Dat deed ik dus. Maar goed ook. Voor ons huis was een aardige brand gesticht, en de sfeer was gespannen. Van de gecoverde jochies die over de straten rennen, herrie schoppen. Dat zijn de uitkeringtrekkers. Fotograven erachter aan rennend. En daar helemaal weer achteraan sukkelt de  politie. En, dan helemaal op het laatst arriveert de brandweer. De brandjes fikken hevig. En, en paar uurtjes later is het als of er nooit wat gebeurd is. Het enige wat nog zichtbaar is, zijn de ingeslagen ramen bij winkels en banken.

Zzzz, ik slaap wat af…. zzzz.

Inmiddels is het zaterdagavond. Het weekend is al weer voor de helft voorbij. Nee, nee, neeeeee!!! Dat gevoel ken je ook vast wel. Anyways. Het is niet anders. Laten we nog maar even van de uurtjes genieten. Ik heb een sportief weekendje. Vanmorgen eerst de sportschool, daarna gaan skaten bij het strand (jaaaaa, het is echt super weer!), en morgen moet ik supervroeg op, want ik heb een hike naar Valle de Nuria georganiseerd voor een aantal luitjes! Een zware klim, zo de pyreneen over!

Ok, het is een beetje een onsamenhangend verhaal geworden. Dat spijt me. Volgende keer beloof ik een leuker stukje, in ieder geval wat vredelievender! Geen aanklachten en geen ingeslagen winkeltjes meer. Dan hou ik het alleen maar bij een fikse huilpartij, lucht lekker op!

Fijne paasdagen! Dikke kus van bunny!

Nova vida, noves oportunitats…

9 Mar

Er is nog duidelijk een ding dat me aan Nederland verbindt…. Okay, twee dingen. Als eerste de plaatselijke bitterballen van Bar Amsterdam. Onze geurige balletjes zijn ook hier van superieure kwaliteit, en af en toe…tja, je moet jezelf toch eens wat gunnen… Als tweede: mijn dagelijkse GTST soap moment via RTL uitzending gemist. Het zogenoemde vrouwelijke ‘momentje voor jezelf’, want je moet al zo veel, en het leven is al zo zwaar. Dus gunt ge nu maar dat dagelijkse half uurtje geluk, ook al noemt iedereen je een domme koe, en ook al is het een domme-rund-programma. Vanwege onze verhuizing heb ik inmiddels al twee weken niet kunnen kijken (en ook dat heeft z’n voordelen), maar vandaag is het dan wellicht zo ver…misschien kan ik vanavond wel een paar afleveringetjes aandoen. Want, tja…we zijn verhuisd, de boel is ingericht, en vandaag is eindelijk het internet hersteld. Ik zal je niet met het wel en wee vermoeien, maar herinner je je Pepe nog? Nou, zoiets dus. Maar neen, ik was zo blij met m’n nieuwe digitale netwerk, dat ik eerst maar eens besloot jullie alleen daar over te informeren. Dus, tot op heden nog geen GTST, maar het mogelijke vooruitzicht, wetende dat we weer zo’n 60 uren niets hoeven behalve weekend te vieren, voelt heerlijk aan. Hoe kom ik nou in die blije stemming? Tja, nieuw huisje, nieuwe baan, het valt een beetje op z’n plek allemaal. Was wel even wennen hoor! Binnen een weekend verhuisd (met een koffertje in de bus heen en weer gependeld, stel je voor…), alles schoongemaakt (twee keer: oud en nieuwe huis), een bliksem bezoek aan Ikea (want het moet wel een beetje gezellig worden met kaarsjes, plantjes en nog meer zooi), en alles weer opnieuw ingericht (zie het resultaat hieronder op de foto). En een nieuwe baan…madre mia! Best heavy tussen die 3000 andere ukkels in het dorp wat HP heet, lange dagen, aardige werkdruk, en in een team van Catalaans-sprekende-Catalanen. toch heel anders dan Spaans, perdon: Castellano! Maar, ik moet zeggen, we zijn inmiddels z’n 3 weken verder, en ik heb aardig mijn draai gevonden. Met de collega’s klikt het goed, begin het Catalan al aardig te begrijpen, heb een goed idee van de werkprocesses, en waarempel, ze vinden m’n ideeen nog top ook! Ja, zo’n buitelands grietje, die zal vast wel wat exotische gedachten hebben. Nou, kom maar op! Moet je net mij hebben: kan natuurlijk mijn mond niet houden, dus toen ik vandaag opeens een microphone in mijn hand kreeg tijdens een all hands meeting… of ik mijn idee maar eens kenbaar wilde maken voor z’n 200 man, uhhhhh….ok, dan! Vast onze bitterballen cultuur. Nou ja. Vandaag hadden we een BBQ bij een van de teamleden thuis. Is echt heel leuk om het eens -met een glaasje wijn in de ene hand en een dikke worst in de andere hand- te hebben over wat anders. Wat doe je, wie ben je, en waar kom je vandaan? In plaats van: waarom volgt step A step B op, en waarom snap ik niks van die Excel formule? Dus, zo staggelt het een beetje door….weer opnieuw beginnen, maar wel met goede moed en veel zin. En, nu is het weekend…Eindelijk een normaal weekend, wat een genot! Morgen ga ik een potje golf spelen, weer eens wat anders, zo ontdek ik elke keer wat nieuws. En, morgen geven we een feestje, oftewel: Vic geeft een feestje. Ik ben uiteraard (ongewild) de chef, maar Vic doet hard zijn best de uien te snijen! En, overmorgen heeft Vic voor mij een surprice, surprice!

En, over precies 7 nachtjes loop ik, denk ik, langs de Hema aan de Steenweg, op zoek naar oordoppen of lipgloss. Jawel… over precies 7 dagen ben ik Hema drop aan het inslaan: ik ben voor een bliksem bezoek in Nederland voor een bruiloft. Zorgen jullie voor mooi weer, dan breng ik gezelligheid in de tent. Heb mijn feestjurk inmiddels gevonden, met mega hoge sexy hakken en al….laten we hopen dat ik die Steenweg tegeltjes overleef…phoe phoe!

Bon cap de setmana!

Image

Snapshot van ons nieuwe huisje!

9 Mar

Snapshot van ons nieuwe huisje!

Feliz dia de San Valentin!

14 Feb

Het is wel duidelijk te merken, he?! Ik heb gewoon te veel tijd over: 3 weken vakantie! But, no worries. Weet er altijd wel weer een oplossing voor te vinden, zo is het dan ook wel weer. Zo heb ik mijn facebook pagina de laatste paar weken volgekliederd met onzin verhaaltjes, heb ik mijn oude hobby van kinderschilderijtjes maar weer eens opgepakt, had ik een ski reisje met Vic in Andorra, en een zussenweekend in Portugal, en last, but certainly not least… loop ik al 3 dagen door de stad te dwalen op zoek naar dé perfecte jurk voor de bruiloft van een vriendin (help – ’t is al over een maand!). Over dat laatste maak ik me, gezien de tijdsdruk, toch eigenlijk wel een beetje zorgen, ik ben namelijk bang dat het me niet gaat lukken. De uitverkoop is zo’n beetje op z’n eind, en daar hangt alleen nog maar votje jumbo-size tussen, en de nieuwe dingetjes moeten allemaal nog binnen komen, zo zeggen alle winkel-mejuffrouws. Jaaaa, hallo! Over 2 weken heb ik echt geen tijd meer hoor! Weet je wel niet hoe druk ik dan ben??? Dan ben ik net begonnen met een nieuwe baan. En dan zitten we ook midden in de verhuizing. Waaaaatttttt? Jaaaaaa! We hebben ook een nieuw huisje! Oh-zo-leuk! Jaaaaaa! En dan nog een keer (om het af te leren): JAAAAAAA!

Ok, ik denk dat nu iedereen net zo enthousiast is als ik. Goed, ik ben dus de afgelopen 2 weken ook nog op huizenjacht geweest. Ik denk dat ik zo’n 30 huizen heb gezien. Huizen met ingezakte daken, huizen met door katten afgeranselde bankstellen, huizen met hele mooie gaspitjes en huizen met hele lelijke gaspitjes. Van alles wat. Mijn favoriet is het helaas niet geworden, we hadden te lang gewacht, en toen was ‘ie al vergeven. Mogen de anderen er maar heel gelukkig worden! Maar, onze 2e keus, of eigenlijk Vic’s 1e keus, was er nog wel. Je leert snel hoor, in die huizenbusiness. Pakken wat je te pakken kunt krijgen. Het is een heel zonnig appartementje, kleiner als dat we nu hebben, maar echt op de meest fan-tas-ti-sche locatie! De hoofdprijs waard, eerlijk waar! Ik hoef maar 2 blokjes om om de trein te pakken naar mijn werk, en Vic… die hoeft maar een scheet te laten als ‘ie de deur uit stapt, en ik weet zeker dat ze ‘m op zijn werk al kunnen ruiken. En, het is met de zelfde huiseigenaar: we hebben altijd wel fijne zaken met die kerel gedaan, en daar valt ook wat voor te zeggen. Alles is nieuw (ook een pluspunt), de boel wordt nu opgeknapt en verder ingericht, en volgende week krijgen we de sleutels. Als alles goed gaat..want dat weet je hier natuurlijk maar nooit! Er kan altijd weer een addertje onder het gras zitten, maar…ik heb goede hoop! Minpuntjes zijn dus: geen terras, geen extra slaapkamer en volgens mij ook geen afzuigkap. Nou, dat lossen we dus respectievelijk als volgt op: terras wordt vervangen door veel grote ramen…and…what the heck…we hebben het strand van Barcelona op een paar metro haltes afstand. Extra slaapkamer is vervangen door een slaapbank in de woonkamer– kun je ook heerlijk op dromen mam! En de afzuigkap…nou, dan zetten we wel een raampie open. Koken doe je toch bijna niet, vooral veel eten buiten de deur hier, en ’s avonds een simpel broodje hagelslag!

Nou, en vandaag is het dus Dia de San Valentin. Hebben we wel allemaal kadootjes voor elkaar gekocht lieve mensen? Ik kreeg van Vic een plaatje van een hartjeseiland op mijn facebook pagina. Ontzettend origineel natuurlijk. Geloof dat ‘ie de hint wel begreep. Hij is nu, as we speak, een biosje voor me aan het uitzoeken. Benieuwd waar ‘ie mee komt. Moet ik wel vanavond al weer voetbal gaan kijken. Maar…een voordeel…we gaan dan naar de Down Jones, en daar verkopen ze bitterballen. Terwijl Barça scort, prop ik er gewoon nog één naar binnen! Hoerah!

Dus, tja…nieuwe baan, nieuw huis, nieuwe jurk, wellicht een romantisch bitterballen – terminator 3 avondje….wat wil ik nog meer? Ik houd jullie op de hoogte, maar….het zal even stil zijn aan de overkant. Ik heb een jurk te scoren!

Dikke Valentijnskussen en wees lief voor elkaar!

Een vreugdedansje…followed by…kuchen en proesten!

21 Jan

(NB: voor diegenen die meteen het goede nieuws willen lezen en niet meer kunnen wachten…scroll down!)

Ik lig ziek in bed. En niet zomaar ziek, neen…ik ben echt – echt, heel – erg, heel ziek. Ik ben jaren niet zo ziek geweest. Arme, arme ik. Gisteren nacht is het opeens op komen zetten. Ik werd wakker met spierpijn in mijn rug en schouders, de tijgerfbalsem kon er niet tegenop vechten. En, dan had ik mijn voorkant ingesmeerd met van dat mint-achtige spul, want een van mijn pijpen (mijn luchtpijp, of slokdarm?) zat helemaal vol met van die doorzichtige, slijmmachtige troep. Bij elk hoestje of proestje lijkt het dan alsof je longen uit elkaar knallen, zo pijnlijk….Dus, al met al  rook ik behoorlijk lekker gisteren nacht, en dat vermengd met een lichte zweetgeur van verhoogde temperaturen, Vic zal het vast heel aangenaam hebben gehad. Maar tja, die lag lekker naast mij te ronken en merkte niets van dit schouwspel. Tot de volgende ochtend….dan zal de hele wereld weten dat ik ziek en zielig ben, dacht ik zo. Maar, de volgende ochtend voelde ik me eigenlijk best wel goed. Niet top-fit, maar voldoende om mezelf niet meer uber-zielig te vinden. En…omdat het eindelijk weekend voor mij was en ik leuke plannen had gemaakt, vond ik, eigenwijs die ik ben, dat ik het wel had verdiend om Barcelona in te gaan.  Het zou allemaal goed komen! Vast en zeker! Dus, toen liep ik met een vriendin rond een uurtje of 12 in Diagonal Mar, een groot winkelcentrum, en opeens….kaarsje uit! Totally burnt down! Ik ben naar huis gegaan en in bed gekropen. Nou, en toen begon het feest pas echt. Alle virusdeeltjes hadden zin in party-party-party want ze vermenigvuldigden zich razendsnel. Binnen no time had ik 37,5 graden koorts. Dat is voor mij al echt een aardige verhoging, wetende dat mijn normale lichaamstemperatuur eigenlijk altijd onder de 36 graden ligt (vreemde eend in de bijt, mijn moeder heeft dat ook). Anyways, de oude snoepjesdoos maar open getrokken – mijn verzameltas met medicijnen: Wat is nog niet over de datum en wat zou wel eens de pijn kunnen verlichten? Eerst maar eens zo’n vitamine bruistablet, een sinaasappel, twee kiwi’s en een zooitje paracetamol naar binnen gewerkt. Er stond ook nog een fles met van dat bruine siroop, goed voor de keel. Nadat deze cocktail van ‘gezonde producten’ zijn werk ging doen, besloot ik toch maar weer m’n bed op te zoeken. En, weer was het party-party-party time – 38,4 graden!  Mama mia, dat liep snel op! Inmiddels was Vic thuis gekomen, en de schat had nog meer allemaal heel gezonde produten bij de farmacia gehaald. Zijn chiquita was in nood, en…ze moest gered worden! Nou, en wat doe je dan…. als echte man….je snapt er eigenlijk niks van, maar laat je zo goed mogelijk voorlichten door de farmacia-mevrouw in de witte jas, en als je dan weer thuis komt, dan spreek je haar heel streng toe: Je moet dit nemen, en dat nemen, en heel veel water drinken, en in bed blijven, en…en….en….. JAAA, HALLLLOOOO!!!! Ik was al zo zielig en dan word ik ook nog zo toegesproken – dat verdien ik niet! Toch maar braaf alle goedbedoelde adviezen opgevolgd. Inmiddels had ik al meer dan 39 graden koorts, en in die staat had ik ook niet heel veel kracht nog om helder na te denken, laat staan me te verzetten. Het was meer een duizelige gewaarneming, en ik had het heel koud. Drie dikke dekens over me heen, en de verwarming stond op 30 graden! Het  moet een sauna zijn geweest. Okay, okay, toch ook een klein beetje credit aan Vic, die heeft deze tropische temperaturen doorstaan!  En, toen, eindelijk, eindelijk….begon ik opeens ongelooflijk te zweten, en eindelijk, eindelijk begon dan rond  21.00 uur de temperatuur te dalen. HIJ HAD ME GERED! (Nou ja, de 600 mg Ibuprofen, die de witte-jas mevrouw hem had gegeven, had me gered). Pfff, wat een opluchting. En, toen is hij toch maar snel naar mijn feestje gegaan. Ja, dat lees je goed: MIJN feestje…. waarop ik zelf niet kon verschijnen! Wat had de liefste schat nou namelijk gedaan: hij had een aantal vrienden uitgenodigd om iets heel bijzonders te vieren. Er moest geproost en gedanst worden, geschreeuwd en gelachenworden, lekker gegeten en gedronken worden…..en dat alles vanwege….

 

IK HEB EEN NIEUWE BAAN!!!

  

Ja, het is echt waar. Echt…het is fantastisch nieuws!!! Een vreugdedans waard!!! Van de week werd ik gebeld, en woensdag krijg ik het copy-contract en heb ik mijn huidige baan opgezegd. Begrijp je nu waarom ik daarna zo ben ingestort? Zes maanden van spanningen, stress, te kort slaap, onregelmatigheid; het kwam er nu allemaal in een keer uit! Blijkbaar ben ik daar heel goed in, volhouden, doorvechten, tot….het opeens niet meer hoeft. Op de een of andere manier laat ik het me zelf dan toe om helemaal in te storten om vervolgens weer langzaam op kracht te komen. Best een mooi iets, toch? Maar goed, iedereen is natuurlijk razend nieuwschierig hoe dat zo allemaal gekomen is, en wat ik dan precies ga doen, dus ik ga snel van start:

Nou, ik word dus Business Operations Manager bij Hewlett Packerd. HP heeft hier, iets ten noorden van Barcelona (in San Cugat) een grote site waar ze veel o.a. voor de printing en imaging divisie doen. Bekende naam? Yeap, Vic heeft daar in het verleden ook gewerkt. Hij zit nu bij Cisco, wat ons echte competitors maakt. Een gezonde strijd, zullen we maar zeggen. En, wat ga ik dan precies doen? Nou….ik (en de andere heren en  dame van het team) gaan er dus voor zorgen dat supply en demand beter op elkaar afstemd zijn, met andere woorden, zorgen dat er net zo veel producten beschikbaar zijn, als dat er daadwerkelijk vraag naar is. In de werkelijkheid is het nogal wat gecompliceerder, want je hebt natuurlijk te maken met allerlei sub-onderdelen van een product die dus ook op tijd beschikbaar moeten zijn, en aan de andere kant heb je een steeds veranderende vraag die het moeilijk maakt te voorspellen wat je precies nodig denkt te hebben. Echt een leuke, deels projectmatige en deels operationele rol. Behoorlijk analytisch ook, en al met al denk  ik dat ik er zeker heel veel uitdaging in kan vinden,  en vooral heel veel kan leren. Het is een heel klein op zich zelf staand team van vier andere Spanjaarden (drie heren en een dame), die bekend staan als echte high professionals. Ze rapporteren niet binnen de Barcelona site in Spanje, maar direct aan een manager in Ierland. Het is een echte spilfunctie, waarbij je veel input moet geven aan sales, finance, warehousing, distributie en eigenlijk heel veel andere afdelingen op basis van jouw informatie en forecasts aanstuurt.

Sinds November was ik er al mee bezig. Ik heb maar liefst 6 sollicitatiegesprekken gehad en vervolgens een lunch met het team. En…afgelopen woensdagavond kreeg ik dus eindelijk het telefoontje van mijn soon-to-be-manager (die man in Ierland). Dat ze de rol toch iets anders gingen invullen, en dat het toch een beetje meer van dit, en een beetje minder van dat zou worden. Dus…ik zag mijn droom al vervliegen, al het werk voor niks geweest, ik dacht werkelijkwaar dat ik het niet geworden was. En, terwijl ik daar dus over na zit te denken en de teleurstelling aan het verwerken ben, en hij maar door kakelt over de nieuwe inhoud van de functie, denk ik dat hij begrepen moet hebben dat ik behoorlijk stil was geworden en gewoon zat te wachten op een antwoord. En opeens zei ‘ie het….AND THAT’S WHY WE WOULD LIKE TO OFFER YOU THIS POSITION. Waaaaaaaaaaaaat????? Reaaaaaaalllllllllllyyyyyyy? Zo ongeveer moet ik geklonken hebben. Ik stond te springen en te dansen van geluk, daar voor de uitgang van mijn huidige werk. Zo ironisch.

Het is een top baan, met een top inhoud, met een top salaris, in een top team, met top werktijden en top condities. Echt, ik ben er zo blij mee! Ik ben me er dan ook zeer zeker van bewust dat ik een echte geluksvogel ben. Wie vindt er nou in Barcelona in een half jaar tijd 2 keer een goede baan? (NB: Airproducts is toch echt voor Barcelona standaards een goede baan!). Ik vecht er misschien dan ook wel keihard voor, en heb misschien een leuk CV, maar ik moet te kennen geven dat ik ook zeker een geluksengeltje op mijn schouder heb, die meekijkt in mijn leven. Het moet gewoon zo zijn – dit is het masterplan van Ellen’s leven! Dat gevoel heb ik heel sterk. De afgelopen maanden zijn qua werk echt heel zwaar geweest, maar…ik heb volgehouden, en dat had ik zo nog een jaar gedaan. En…now it’s paying off, finally! Zo zie je maar….de volhouder wint, het komt altijd op z’n pootjes terecht, als je er maar in gelooft en volhoudt. Dat ik nu doodziek in bed lig….het maakt me niet uit! Ik heb het erg graag voor over. Op naar het nieuwe avontuur! Nieuwe ronde, nieuwe kansen – je moet ze alleen durven te grijpen! Ik ben dankbaar, echt heel dankbaar, dat deze kans is komen aanwaaien!

A new year – new chances!

4 Jan

Happy 2012!!!

A new year - new chances!